Tuesday, January 24, 2012

ચાયનીસ રીલેશન.

 
 
 
આપણો દેશ દિન-પ્રતિદિન પ્રગતિ કરતો રહ્યો છે, બજારમાં રોજ નાના-મોટાને ઉપયોગી દરેક વસ્તુનું આધુનિકરણ મળે છે. વધારે મેહનત વગર, વધારે સગવડતા ધરવતી અનેક ઈલે. વસ્તુ બજારમાં હાજર છે. વૈશ્વિક બજારે ભારતનું માર્કેટ પર પણ વર્ચસ્વ મેળવી લીધું છે. આ બધી વસ્તુ એટલી સુંદર અને સગવડ ધરાવતી હોય છે કે તેને જોઈ ને એકવાર તો લેવા માટે મન લલચાય જ જાય. થોડા વર્ષો પેહલા કોઈને ઘર ટી.વી. આવે તો પાડોશના સૌ કોઈ તેમને ત્યાં પ્રોગ્રામ જોવા જાય અને ટી. વી. લેનાર પૈસાદાર ગણાય..તેવી જ રીતે સાયકલ. સ્કૂટર, વગેરેમાં હતું. કોઈ વ્યક્તિ સાયકલ લઈને નીકળે તો પણ કેટલાય લોકો તેમને જોતા રહે અને બોલે અરે વાહ!! તેની પાસે તો સાયકલ છે. પણ આજના જમાનામાં? કાર (ગાડી) ન હોય તો કહે તેના ઘરમાં ગાડી પણ નથી. આજે એક જ ઘરમાં ૨-૩ ટી.વી., ૧-૨ સ્કૂટર, ૧ ગાડી, બાળકોને રમવા વિડીયો ગેઈમ  વગેરે હોય તો પણ મોટા તેમજ નાના કોઈને સંતોષ નથી. મિત્રો, પડોશ, સબંધીની હમેશા દેખા-દેખી કરનાર વર્ગ બજારમાં મુકાતી દરેક વસ્તુ ખરીદવા ઈચ્છે છે અને તે મેળવવા માટે અનેક કાવા-દવા કરે છે. અને આવા બધા કારણોથી માર્કેટમાં અનેક કંપની વચ્ચે, ડીલર વચ્ચે કોમ્પીટીશનમાં ખુબ વધારો થતો જાય છે. જેમ કે, ટી.વી/ફ્રીઝમાં સેમસંગ, વિડીયોકોન, એલ.જી., મોબાઈલમાં નોકિયા, સોની, એલ.જી, સેમસંગ, અનેક કમ્પનીએ જંપલાવ્યું છે. આવી જ રીતે ડીવીડી, એ.સી,, વગેરેમાં છે. આ દરેક કંપની વસ્તુમાં અનેક સગવડતા આપે છે, અને તેના પ્રમાણમાં તેના ભાવ પણ ઊંચા હોય છે. આ ઊંચા ભાવે ખરીદી કરનાર વર્ગની સંખ્યા ઘણી વધારે છે પરંતુ તેના કરતા પણ વધારે સંખ્યા ઓછા ભાવે આ બધી સગવડતા મળે તેવું ઈચ્છે છે. 

અને આ જ વર્ગને ધ્યાનમાં રાખીને, આ વર્ગને ચાયનીસ માર્કેટે ટોપી પેહ્રરાવી દીધી છે. બ્રાન્ડેડ
કંપની જે વસ્તુ બજારમાં મુકે તેવી જ વસ્તુ ઓછા ભાવે અને એટલી જ કે તેના કરતા પણ વધુ સગવડતા સાથે બજારમાં મુકે છે. જે મોબાઈલ 'xકંપની ૧૮-૨૦ હજારમાં વેચતી હોય તેવી જ વસ્તુ ચાયનીસ માર્કેટમાં ૪-૫ હજારમાં પણ મળી છે. અલબત ગુણવતામાં ઘણો ફરક હોય છે પણ માણસો પોતાના શોખ, જરૂરિયાત પૂરી કરવા આ વસ્તુ ખરીદે છે.  વેચનાર વેપારી જ કહે છે કે આ વસ્તુની કોઈ ગેરંટી નથી, કઈ તૂટી જાય તો રીપેર કરવાની શક્યતા ઓછી છે. તેમ છતાં પણ માણસો આ વસ્તુ ખરીદે છે કારણ કે, તે સસ્તી છે, તેમાં સગવડતા છે, આકર્ષક છે. વિચારે છે કે ૨ મહિનામાં તૂટી જશે તો કઈ નહિ બીજું ખરીદ્શું. આમ, માણસોને ચાયનીસ વસ્તુ ખુબ પસંદ પડી ગઈ છે પછી તે રમકડા, ટી.વી, મોબાઈલ, પતંગનો દોરો કે અન્ય કઈ પણ હોય. અને આ જ વિચારસરણી માણસ હવે માનવીય સબંધમાં ગોઠવી આપી છે.. ચાયનીસ રીલેશન.

       ENGAGEMENT
MARRIAGE
                     
                                                     
પાડોશીને ત્યાં ટી.વી. જોવા જ્ત્તા કોઈને નીચાપાનું
કે ઉચાપાનું ન લાગતું , પ્રેમથી જતા અને આ રીતે ૨-૩ ઘર વચે એક સબંધ પણ બંધાય જતો, એકબીજાની નિકટ આવે છે અને સુખ-દુખના પ્રસંગોમાં એકબીજાની સાથે જોવા મળતા. જયારે આજના બાળકોને/વડીલને હોલમાં બેસીને પણ કુટુંબ સાથે ટી.વી. જોવું નથી ગમતું અને પોતાના રૂમમાં જ જોવાનું પસંદ કરે છે(અલબત આજકાલ સાથે બેસીને જોવાય તેવા મુવી, સીરીયલ, પણ બહુ ઓછા આવે છે) અને પોતાના કુટુંબ સાથે પણ નિકટતા મેળવી નથી શકતા કારણ કે ઘરમાં બધા સાથે હોય ત્યારે વાતો કરવાને બદલે સૌ કોઈ પોતાના રૂમમાં જ ટી. વી. જોવાનું વધારે પસંદ કરે છે. પાડોશી, સબંધી, માતા-પિતા, ભાઈ-બહેન  દરેકની સાથે માત્ર ઓપચારિક સબંધ જ હોય છે. એક-બીજાના ઘરે જવું, પ્રસંગમાં જવું વગેરે આજે બહુ ઓછા લોકોને ગમે છે અને જાય તો પણ કોઈના કેહવાથી, પરાણે કરતા હોય છે. ૨ ભાઈઓ પણ અલગ અલગ રહે છે, કોઈ પ્રસંગ, તેહવારના દિવસોમાં ઈચ્છા-અનિચ્છાએ ભેગા જોવા મળે, બહેન-ભાઈ માત્ર રક્ષા બંધન/ પસ્લીના દિવસે એકબીજાના ઘરે જઈ જમે અને ત્યારે પણ  ભાઈ તો રાખડી બાંધી રજા હોય મિત્ર સાથે ફરવા ચાલ્યો ગયો હોય. . કાકા-કાકી, મામા-મામી, માસા-માસી બીમાર થાય/તેમના ઘરની કોઈ વ્યક્તિનું મૃત્યુ થયાના ફોન આવે તે સમયે મળવાનું થાય પરંતુ ત્યારે પણ  ઔપચારિકતા માટે પૂછે, કઈ કામ હોય તો કેહ્જો, અને તે બોલતા હોય ત્યારે જ ઘરેથી પત્નીનો ફોન આવે જલ્દી આવજો આજે શોપીંગમાં જવું છે, બહાર જમવા જવું છે અનેં જવાબ આપે હમણાં આવું જ છૂ આજે જમવા અને કાલે શોપિંગમાં જશું. ક્યારેક કોઈની સાથે સબંધ તૂટી પણ જાય તો કઈ દુખ નથી હોતું, કેહતા હોય છે સારું થયું સબંધ તૂટી ગયા હવે ત્યાં નાહવા પણ નહિ જવું પડે.તેમને જરૂર પડશે તો બોલાવશે. લાગનીના સંબંધ રહ્યા નથી, માત્ર હાય-હેલોના બાય-ટાટાના સબંધો છે. સબંધ બાંધતા ને તૂટતા વાર ન લાગે અને તૂટ્યા પછી સાંધી ન શકાય તો પણ દુ:ખ ના થાય તે છે ચાયનીસ રીલેશન . '  USE & THROUGH '  સબંધ સારા છે પણ સસ્તા છે (કીમતી નથી). સબંધ બહારથી તો સુંદર છે પણ એક પ્થર કોઈ ફેંકે તેની રાહ જોવાય છે. અમુક લોકો સહજીવનમાં માને છે પણ લગ્ન નથી કરવા કારણ કે બંધનમાં નથી મુકાવું, લગ્ન કરે છે તો પોતાની કેરિયર અને ફીગર સાચવવા છે માટે બાળક જન્મે ત્યારથી જ બાળકનો અને આયાનો  ઘરમાં સાથે જ ગૃહ પ્રવેશ થાય છે. બાળકો ડાંસ, મ્યુઝીક શીખે અને ભણવામાં પણ અવલ રહે નામના મેળવે તે માટે કોચીગ ક્લાસ હમેશ ભરેલા રહે છે પણ ઘર ખાલી રહે છે, બાળકો મોટા થઇ પોતાનું ઓળખ મેળવે છે, નામના મેળવે છે પણ માતા-પિતાનું નામ ટ્યુશન સર, મિત્રો પછી આવે છે. માં-બાપ આખરી શ્વાસ લેતા હોય ત્યારે સંતાન સચ કા સામના જેવા ટી.વી. પ્રોગ્રામમાં જઈ પોતે જીંદગીમાં ક્યારે ખોટા કામ કર્યા તેની કબુલાત કરી ,જનતાની તાલી સાથે ૧૦-૧૨ લાખ પૈસા મેળવે છે. બહાર નીકળી માં-બાપને ફોન કરે છે હું ૧૦ લાખ જીતી ગયો અને ચાયના ફરવા જાવ છુ. બાય મોમ, બાય પાપા.

Monday, January 16, 2012

FREEDOM



18 વર્ષ પેહલા બાળકો ટીને જર કેહવાય છે અને  જયારે 18 વર્ષના થવા આવે છે ત્યારે ..


                                         





 

Wednesday, January 4, 2012

દીકરી મારી લાડકવાયી


દીકરીના પિતાના  શબ્દો...

કેહવાય છે ને દીકરી બાપ ને વધારે વહાલી હોય છે, એમ મારી દીકરી પર ઘરમાં કોઈ ગુસ્સો કરે તો મારા ઘરે આવવાની રાહ જોવે અને તેની ફરિયાદકરતા કરતા જ રડવા લાગે. દિવસનો થાક તેને જોતા દુર થઇ જાય અને તેના પર ક્યારેય ગુસ્સો જ ન આવે. મારી સૌથી લાડલી એટલે મારી પાસે વધારે લાડ કરે અને જીદ પણ. હું ઘર પર આવું ત્યારે કોઈ વાર મગરમચ્છ આંસુ સારવા લાગે અને હું તે જાણતો હોય છતાં પણ તેને તેની ભાષામાં જ  મનાવું અને તેને હસાવું. આમ, મારી દીકરી રડતા રડતા હસવા લાગતી અને અમે બંને રમવા બેસી જતા. ઘણીવાર મારી પત્ની મને કેહતી આટલા લાડ ન કરો, સાસરે જશે ત્યારે તેને અને તમને બહુ તકલીફ પડશે. મારી દીકરી મારી મિત્ર હતી અને હું તેનો મિત્ર. તેની સ્કૂલ, કોલેજ, ત્યાના મિત્રોની બધી જ વાત મને કરે અને હું પણ તેનો મિત્ર બની જાવ અને મારી સુખ-દુખની વાતો તેને કરું. આજે તેને સાસરે ગયે ૨ વર્ષ થઇ ગયા છે અને હવે તે પણ માં બનવાની છે. સાસરે સુખી છે, નાનું અને સુખી કુટુંબ છે. સાસરામાં પણ સૌના દિલ જીતી લીધા છે
.
જયારે પણ ફોનમાં વાત થાય ત્યારે બધી વાત કરે, અમારા ઘરથી તેના ઘર પહોંચતા ૨ કલાક થાય એટલે વારે વારે મળી ન શકાય અને  ફોનમાં જ વાત કરી ખુશ થઇ. ગઈ કાલે મારી તબિયત સારી ન હતી અને એટલે તેની પાસે તેના ઘરના પ્રસંગમાં હાજરી ન આપી શક્યો ત્યારે તે મને ખુબ જ યાદ કરતી હતી. ફોનમાં  તે હસતા હસતા પોતાને ત્યાં પ્રસંગ કેવો રહ્યો તેની વાત કરતી હતી પણ મનમાં ને મનમાં હું ત્યાં હાજર ન હતો તે માટે રડતી હતી.  હું આજે ત્યાં હાજર ન રહી શક્યો તેનું મને દુ:ખ હતું પણ તબિયતને લીધે લાચાર હતો. ફોનમાં તે જે રીતે વાત કરતી હતી તે જોઈ તે વધારે  વ્હાલી લાગતી હતી કારણ કે જે દીકરી વાત વાતમાં રડવા લાગતી અને મારી સાથે રમતમાં લાગતા રડતા રડતા હસવા લાગતી તે આજે હસતા હસતા રડતી હતી અને પોતાના આંશુ છુપાવતી હતી.  દીકરી મારી લાડકવાયી.....


દીકરી

માં  એ મમતાની મૂર્તિ છે, પિતા વાત્સલ્યની મૂર્તિ છે.

ગંગાજીના ત્રણ સ્થાન પાવન છે, હરિદ્વાર, પ્રયાગ, ગંગા સાગર છે.

માં-હરિદ્વાર, બાપ- પ્રયાગ ,અને પતિ ગંગા સાગર છે.

પોતાના ઘરમાં દીવો કરે તે દીકરો,બીજાના ઘરમાં દીવો કરે તે દીકરી.

પિતાનો અઢળક પ્રેમ છે અને માતાનું નિર્મળ વહાલ છે.

એ ભેગું મળીએ આકાશમાં ચડી વાદળી બની અનરાધાર વરસે એનું નામ દીકરી.

દીકરી દયાની દેવી છે, ત્યાગની મૂર્તિ છે,

દીકરી વહાલનો દરિયા, સ્નેહની સરિતા છે. તેમ છતાં દીકરી તે દીકરી જ કેહવાય છે.

Monday, December 26, 2011

સ્ત્રીનું ઘર? કયું ?

 

અનામિકાના લગ્નની કાલે ૨૦મી વર્ષગાંઠ નિમિતે થોડી ખરીદી કરવા બજારમાં ગઈ હતી ને અચાનક જ સ્કૂલની મિત્ર બનતા બને ખુબ ખુશ થઇ ગયા અને તેની મિત્રએ તેને મળતા જ સવાલ પૂછ્યો તું અહી આ બાજુ? તારે માં ને ત્યાં રોકવા આવી છો કે પછી સાસરેથી નીકળી છો? તેના આ સવાલથી અનામિકા મિત્રને મળ્યાની ખુશી ભૂલી ગઈ અને વિચારમાં પડી ગઈ--મારું ઘર કયું? એ વિચારે ચડે છે કે.. માં-બાપને ત્યાં હોય ત્યારે તેને જે કઈ પણ શીખવવામાં આવે ત્યારે કેહવામાં આવે કે સાસરું જ તારું ઘર છે, અહી આ ચાલશે ત્યાં નહિ ચાલે વગેરે.. અને જયારે તે સાસરે જાય છે ત્યારે સાસુ-સસરા કે પતિ દ્વારા તેને કેહવામાં આવે કે અમારા ઘરમાં આ નહી ચાલે તારે ઘરે ચાલતું હોય તો ભલે પણ અહી આ-તે નહિ જ થાય. નાનપણમાં તો સસરાને જ મારું ઘર ગણતા શીખવ્યું છે તો અહી કે આ લોકો અમારું ઘર એવું બોલે છે? મારું ઘર કયું?તે મિત્ર સાથે વાતો એ ચડે છે અને કહે છે...

આજે ૨૦ વર્ષ થઇ ગયા તો પણ તેને માટે તેનું સાસરું એ
સાસરું જ છે ઘરના માટે અને બહારના લોકો માટે પણ. અને તે પોતાના ઘરની શોધમાં ખોવાય ગઈ પણ સમાજે પણ તેને પિતાના ઘરે કે પતિના ઘરે જવાની સલાહ આપી. કોઈએ ન કહ્યું કે તારી ઘરે જા. શા માટે આવું? શા માટે સ્ત્રીને પોતાની ઓળખ નથી? ઘર નથી? આપના સમાજમાં આજે પણ દીકરી ને નાનપણથી જ પરાયી ગણવામાં આવે છે. તેનો ટાર્ગેટ માત્ર સાસરું જ એવું વારંવાર જોવા મળે છે. જમાનો બદલ્યો છે, થોડા સુધારા થયા છે છતાં આજે દીકરીને પોતાની ઓળખ મળી નથી. નોકરી  છે, પોતાનો વ્યવસાય છે છતાં તે હમેશા પોતાના હક્ક-અધિકાર માટે લડતી હોય છે. સ્ત્રી કોઈ  ઘર શુગારની વસ્તુ નથી કે કોઈ આવવાના હોય ત્યારે ડેકોરેશન કરે તે રીતે શુશોભિત થઇ જાવ અને આવનાર પોતાના સજેશન અને રેન્કિંગ આપતા જાય. લગ્ન પછી 'જી' સીરીઝમાં સૌ કોઈ ઈન્તજારમાં હોય છે કે વહુ કઈ જગ્યાએ કઈ રીતે વર્તે છે, શું આવડે છે અને શું નહિ પણ છોકરાને શું આવું હોય છે? તે તો પોતાના સાસરિયામાં પણ લાડ સાહેબ બની રહે છે. જમાયને તો એક પણ આંચ ન આવે તેની તકેદારી રાખવામાં આવે છે. જો છોકરી તેના પતિગૃહને પોતાનું ઘર ગણે તો પતિ શા માટે પત્નીના ઘરને પોતાનું ઘર ગણી ન શકે? શા માટે મારા માવતર અને તેના માવતરના સબંધમાં તફાવત હોય છે? હું અહી ઘરમાં રહી મમ્મી-પપ્પા(સાસુ-સસરા)નું ધ્યાન રાખું, દવા અને જમવાનું સમયસર આપું, કોઈ કુસંપ પણ નથી પણ જયારે માત-પિતાબીમાર હોય ત્યારે શું પતિ તેની ખબર પૂછવા પણ સમયસર ન જઈ શકે? ન ફોનથી દિવસમાં એકવાર વાત કરી શકે? હું અહી મમ્મી-પપ્પાની સેવામાં માંત-પિતાને મળવા પણ ન જઈ શકું તો પતિની ફરજ નથી કે સ્વ ત્યાં જઈ થોડી વાર ખબર અંતર પૂછી આવે અને મને કહે?અને મમ્મી-પિતા પણ તેને ન કહે કે તું ત્યાં જઈને  કે ફોનમાં એકવાર સમાચાર જાની લે? માત-પિતાને ત્યાર ૨૪ વર્ષ રહી, પગભર બની. તેમને મેહનત પસીનો એક કરી મોટી કરી-ભણાવી નોકરીને લાયક બનાવી પરંતુ લગ્ન થાત સારી આવક પતિઘરે આપવાની, શા માટે? તેમનો કઈ હક્ક નહિ? ૨૪ વર્ષ સુધી મને લોકો જે નામે ઓળખતા તે નામ પણ બદલવાનું અને નવી ઓળખાણ બનવાની, શા માટે સ્ત્રીને જ આ નિયમ? કોઈના ઘરે જમવા જવાનું હોય તો સ્ત્રી વહેલી જાય ને મદદ કરાવે, ઘરના બોલતા હોય કે તૈયાર ભાણે જમવા જાય તે સારું ન લાગે અહી તો તમે તૈયાર દીકરી લઇ જાવ છો તેનું કઈ નહિ? અને તેમાં પણ કાંકરા તો ગોતતા જ હોય છે. નોકરી ૨ વર્ષ કરવાની છુટ આપી પણ તે પણ સબંધીને ત્યાં જ, જ્યાં નોકરી હતી તે ઉંચો પગાર, માર્યાદિત સમય હોવા છતાં પણ મુકાવી. એકવાર સવારથી  માતને ત્યાં રોકવા ગઈ હતી અને સમાચાર મળ્યા કે મમ્મીને સામાન્ય તાવ છે તો પણ હું અહી પાછી આવી અને માત-પિતા એ પણ મને એ જ કરવાનું કહ્યું પણ જયારે આજે જયારે માત-પિતા બને બીમાર છે ત્યારે મને અહીંથી કોઈ કેહ્તું નથી કે ૨-૩ દિવસ તું ત્યાં જઈ તેમની સેવા કર, મદદ કર, શા માટે આવું? અહી આ લોકોની સેવામાં ,વ્યવહારમાં મેં કોઈ ઉણપ નથી રાખી, પોતાનું જ ઘર છે અને તેમ જ માનીને રહી છુ તો શા માટે મને સહકાર નથી મળતો?ત્યાં રોકવા લગ્નના ૪ વર્ષ બાદ સૌની મંજુરી લઇ ૧૦ દિવસ રહી ત્યારે પણ દિવસો ગણવા લાગ્યા હતા, પરંતુ જે માત-પિતા એ ૨૪ વર્ષ ઉછેરી છે, જ્યાં હું મોટી થઇ છુ ત્યાં મને થોડા દિવસ રોકવા જવાનો પણ અધિકાર નથી? અને પતિ દેવ વ્યવસાયના બહાને મિત્રો સાથે હરવા-ફરવા ચાલ્યા જાય અને મંજુરી પણ લેવાની જરુંર નથી? પતિદેવને દિવસમાં એકવાર મિત્ર સાથે ગોષ્ટી કરવા જોય અને તે માટે ઘડિયાળ સામું પણ ન જોવે પરંતુ મારે મારા મિત્રની ઘરે પ્રસંગમાં જવાનું હોય તો પણ ૨-૪ દિવસ જાણ કરવી પડે અને તો પણ પ્રસંગમાં હાજરી બહુ મુશ્કેલીથી આપી શકાય. સ્ત્રી સ્વતંત્ર છે? આજે ૪૪ વર્ષની ઉમરે પણ મને શોધ છે મારા ઘરની. હું જવાબ નથી શોધી શકી જો તમને તમારું ઘર મળી ગયું હોય તો હું ખુશ થઈશ.  

સ્ત્રીનું ઘર?કયું
અંતે અનામિકાની સહેલી કહે છે તારી વાત સાચી છે પણ તું જાણે છે કે સ્ત્રી કોણ છે?

In simple words,

A girl/lady  is the most beautiful part of Gods creation,


She starts compromising at a very tender age,

She sacrifice her chocolates for her brother,

Later she sacrifices her full youth for her husband & children without complain.

End finally her life ends up only by compromising for others happiness.

She is that creature of God who no one can compete. 


Sunday, December 18, 2011

Don't Say me -Mummy/Mom







 

                                 


            


don't say Mom


 
    આજના આધુનીક્યુગમાં આવું જોવા મળે છે. સારું-ખરાબ સૌને ખબર છે પણ સામાન્ય રીતે નારી જાતને સુંદરતા ખુબ જ પ્રિય છે અને તે માટે પોતે ગમે તેટલી ઉમર તો હોય પણ ઉમર કરતા કોઈ તેને કહે કે તમે તો નાના લાગો છો તો ૨ વર્ષ વધારે નાના લાગવા પ્રયત્ન કરી દે છે અને bhuli જાય છે કે તેને સંતાનમાં દીકરી પણ છે તે તેનું અનુકરણ કરશે અને તેના આધારે અન્ય કેટલી સમસ્યાઓ ઉભી  થશે. આજે કોઈને ભાણેજ/ભત્રીજા માસી/કાકી/ચાચી કઈ ને બોલાવે તે પસંદ નથી. ફિલ્મી ડાયલોગ યાદ આવી જાય. 'don't say me માસી' અને દી તરીકે બોલાવે તે વધુ પસંદ કરે છે.  આધુનીક્યુગમાં દીકરા/દીકરીની માં તેને કેહ્શે...  Don't say me મોમ. તેમના બાળકો જાહેરમાં તેને નામ થી કે અન્ય કોઈ સંબોધનથી બોલાવશે તો કોઈ અચરજ નહિ થાય.શાયદ  મમ્મી માંથી 'મોમ' અને હવે મોમ માંથી 'મી' કેહ્શે.

Wednesday, December 7, 2011

વિદાય


 (એક કંકોત્રી માંથી )

કાળજા કેરો કટકો મારી ગાંઠથી છૂટી ગયો.

દીકરી તારા સૌભાગ્યનું કંકુ આજ ઘોળી લાવ્યો છુ,  વિધાતાએ જે લખ્યું હતું તે સરનામું શોધી લાવ્યો છુ. 

છે તું મારા કાળજાનો કટકો, અળગી કરી નથી ક્યારેય, તારી અમારી જુદાઈનું કોઈને વચન દઈને આવ્યો છુ.

દીકરી તારું શ્રીફળ આપી આવ્યો છુ. સ્વપ્ન મારા જે હતા તે હૃદયમાં બાંધી આવ્યો છુ.

પારકી થાપણ તું છે. ક્યાં સુધી સંભાળું ભારે હૈયે, તારી કંકોત્રી હેતના તેડા લખવા આવ્યો છુ.

સંસાર તારો સ્વર્ગ બને એ જ આશ ગુંથી લાવ્યો છુ, મારું દર્પણ તું જ છે, એવો અરીસો લાવ્યો છુ.

પરાયા પોતાના ગણી, લુંછી નાખ આંશુ દીકરી, ખુશીનો અવસર લાવ્યો છુ.

મારી લાડકી ઢીંગલી માટે રણઝણ ઝાંઝર લાવ્યો છુ, હૃદય મારું રડે છે, પણ મુખ પર સ્મિત લાવ્યો છુ.

ઘર આખું રડે છે દીકરીની વિદાયથી, આંગણું મારું સુનું થશે, હું વિવશ બનીને આવ્યો છુ.

વિદાય કરી દીકરીને પછી, છાના છાના ખુબ રડ્યા છીએ, કંઇક ખોવાયું છે અમારા હૃદયના આંગણામાં શોધી રહ્યા છીએ.

સ્મરણોમાં પાછી આવી, લ્યો મમ્મી-પપ્પા હું આવી ગઈ, કેમ માનતું નથી મન? અમે જાન ને વળાવીને આવ્યા છીએ.


Monday, November 28, 2011

Music Masti-end forever

ooo la la, oo la la...
ooh.. opp..
OMG!
unaa unaa   



________________________________________________________________