વિચારબિંદુ- ૧૦

થોડા દિવસ પેહલા જરૂરી કામથી બૈંકમાં જવાનું થયું, ત્યાં ખૂબ જ લાંબી લાઇન હતી, અને ટોકન લઈ બેસવાનું હતું. અંદાજે 15/20 લોકો waiting માં હતા અને હું પણ તેમાં જોડાય ગઈ. waitingમાં હાજર15/20 માથી અંદાજે 11 લોકો તેને મોબાઈલમાં વ્યસ્ત હતા, કોઈ એકલા એકલા હસતાં હતા તો કોઇ ફોન ચાલુ બંધ કરે રાખતા. હું વિચારમાં ખોવાય ગઈ કે મોબાઈલ આવતા માણસ કેટલો વ્યસ્ત થઈ ગયો કે તેની બાજુમાં એક ભાઈ પડી ગયા તો પણ ધ્યાન ન હતું. નવરાશ મળતા જ મોબાઈલ હાથમાં લઈ લેવાનો, કોણ જાણે એમાં એટલું બધુ શું જાણવા જેવુ છે? જોક્સ/શાયરીની તો બુક પણ છે, દૈનિક સમાચાર માટે છાપા છે..અને આ વિચારોમાં હતી ત્યાં જ એક હાસ્યાસ્પદ ઘટના બની.....

એક ગ્રાહક ખૂબ જ ચિંતિત હોય તેવા હાવભાવ સાથે બૈંકમાં અંદર આવ્યા, તેને જોઈને લાગતું હતું કે થાકીને આવ્યા હશે અથવા કઈ પહોંચવાની જલ્દી હશે. ટોકન લેવાને બદલે ચોતરફ જયા કરે, વિચાર આવ્યો કે કોઈ ને શોધતા હશે પરંતુ એવું પણ જ બન્યું. બૈંકનો પટાવાળો પાણી લઈને આવ્યો અને તે ભાઈને પાણી માટે પૂછ્યું તો પણ ના પડી અને તુરંત જ પૂછ્યું આ મોબાઈલ નું ચાર્જર છે? મારે મોબાઈલ ચાર્જ કરવો છે, લાઇનમાં ભલે ટર્ન છેલ્લે આવે અને છેલ્લે આવે તો મોબાઈલ પણ ચાર્જ થઈ જાય ને? અને પટાવાળાએ ચાર્જર આપતા ભાઈના જીવમાં જાન આવી હોય તેમ ખુશ થઈ ગયા અને મોબાઈલ ચાર્જમાં મૂક્યા બાદ જ ટોકન લઈ લાઇનમાં બેઠા. મારો ટર્ન આવ્યો ત્યાં સુધીમાં ભાઈનો ફોન થોડો ચાર્જ થઈ ગયો હતો અને ભાઈ મોબાઈલમાં ગેમ રમવામાં ગુચવાય ગયા. આ યુગમાં માણસની એક ચિંતા વધી ગઈ છે, મોબાઇલ ચાર્જ કરવાની અને સાચવવાની.

?????શું મોબાઈલ વગર થોડીવાર પણ ન ચાલે? મોબાઈલ વગર પેહલા માણસ જીવતા તો હવે કેમ નથી જીવી શકતા? થોડા વર્ષો પેહલા માં-બાપ તેમના સંતાન ઘરની બહાર જાય એટ્લે પૂછતાં બેટા રૂપિયા છે ને? રસ્તામાં જરૂર પડે, થોડા-ઘણા પૈસા તો રાખવા જ . અને આજકાલ માં-બાપ સંતાન ઘરની બહાર જાય એટ્લે પૂછે બેટા મોબાઈલ લીધો ને? રસ્તામાં કઈ પણ કામ અટકે/જરુર પડે તો મોબાઈલ કામ લાગે. નાના મોટા સૌ કોઈ ઘરમાં હશે કે બહાર મોબાઇલ વગર પોતાને અધૂરા ગણે છે. કોઈ પણ વસ્તુ ને આદત ન બનાવતા તેની જરૂરિયાત પ્રમાણે ઉપયોગ કરવો જોઈએ. કુટેવ એ કુટેવ જ છે તે મોબાઇલ કે અન્ય કઈ.

એક મેસેજ જે હકીકતમાં કહતું હોય..

 Latest tips:

1) When guest comes to your house & instead of asking for water if you ask do you want to charge your mobile? It will definitely bring tear to their eyes & improve relationship.

2) After that instead of asking if they want tea/coffee/cold drink ask them, 'Do you want Wi-Fi password for interenet?' 100% guranteed the guest will break down & give you the best hug of  your life. 

ચલ ભેગા થઈ, બધી ચિંતા બાજુ એ મૂક,

ચેહરો રૂબરૂ જોઈએ, ફેસબુક બાજુ એ મૂક,

મનથી લાઈક કરીએ, અંગુઠો બાજુ એ મૂક,

દિલ થી જોડાયેલા છે દિલના તાર, આ નેટ બાજુ એ મૂક,

ઓટો રિચાર્જ થાય છે સબંધો, આ ચાર્જર બાજુ એ મૂક,

દિલ ખોલવા મિત્રો જોઈએ, આ પાસવર્ડ બાજુ એ મૂક,              

ચલ ભેગા થઈએ, બધી ચિંતા બાજુ એ મૂક.

દુનિયા ખૂબ સુંદર છે તેને માત્ર મોબાઈલમાં કેદ કરવાને બદલે તેને દિલમાં કેદ કરો, અહીંની વાત ત્યાં ને ત્યાંની વાત અંહી કરવાને બદલે વાતને ટુકવતા અને સમજતા શીખો,દુનિયા ખૂબ સુંદર છે. ઇન્ટરનેટ અને મોબાઈલ જરૂરી છે પણ શ્વાસ નથી.

વિચારબિંદુ-૯

નારી કોઈ પણ આયુ ધરાવતી હોય પણ તે સદાય અન્યને સહાયરૂપ  બનતી હોય છે. ઘરમાં બાળકીનો જન્મ થતાં જ સૌ કહે છે કે લક્ષ્મીજી પધાર્યા અને દીકરી જન્મતાવેત જ પિતાની લાડકી બની જાય છે, પ્થરદિલ પુરુષ પણ દીકરીના પ્રેમથી પીગળી જાય છે. પિતા રાતે સખત થાકી ગયેલી હાલતમાં આવશે તો પણ દીકરી સાથે તો સમય વિતાવસે જ અને જાણે આખા દિવસનો થાક ઉતરી ગયો હોય તેવું જ લાગશે.

હવે આ જ દીકરી જયારે શાળાએ જવા લાગે છે, થોડી સમજણી થઈ જાય ત્યારે જાણે પિતાની દાદી હોય તે રીતે તેને વઢે છે, તેની પરવા કરે છે, પિતાની દરેક આદતનું ધ્યાન રમતા રમતા રાખે છે અને તેનું દિલ જીતી લે છે. પિતાના ઘરે આવવાના સમયે બહાર રમવા ગઈ હશે તો પણ દોડતી આવી જશે, પિતાની આંગળી પકડી જાણે હજારો વર્ષોની વાતો કેહવાની હોય તેમ બોલવાનું ચાલુ થઈ જાય છે અને પિતા પણ આ નટખટ/નિર્દોષ વાતો સાંભળવા ઘર જવાની રાહ જોતો હોય છે

.

સમય જતાં જ્યારે દીકરી પુખ્ત બને છે ત્યારે તે ઘરમાં નાના ભાઈ/મોટા ભાઈની મિત્ર બની જાય છે, ભાઈને ભણવામાં, તેની અન્ય પ્રવૃતિમાં મદદ કરે છે, ભાઈ સાથે આખો દિવસ લડતી રહશે અને છતાં ભાઈને ગમતું જ કરશે. માં ને ઘરમાં નાના-મોટા કામ, રસોઈ, વગેરેમાં મદદ કરવા લાગે છે, કોઈએ તેને સલાહ આપવી પડતી નથી તે આપમેળે જ તેની માં નો પડછાયો બની તેની સાથે રહે છે, મદદ કરે છે.

માતા-પિતા, ભાઈ-બહેનનો સાથ છોડી સાસરે જાય છે ત્યારે પોતાનું ઘર છોડ્યાનું દૂ:ખ હવા છતાં ગ્રહ પ્રવેશની ખુશીમાં જોડાય જાય છે, પતિની અર્ધાગીની બની તેના સુખ-દૂ:ખમાં સદાય સાથે ઊભી રહે છે. સસરા અને પિયરના ઘર વચે હમેશા સમાનતા જાળવવા અને સૌ કોઈના દિલ જીતવા પ્રયત્નશીલ બની રહે છે. દીકરી, બહેનની જવાબદારી નિભાવ્યા બાદ પત્ની,ભાભી,દેરાણી-જેઠાણી તેમ તમામ પદવી અનુસાર દરેક ઢાચાંમાં સમય જાય છે.

લગ્નબાદ થોડા વર્ષોમાં જ તે માં બને છે ત્યારે તે સંતાન માટે રાત-દિવસ જાગતી રહે છે, તેની ખુશી, તેની જીત, તેની પ્રગતિ એ જ તેની જીંદગીની ખુશી છે. પોતે ભૂખ્યા રહીને પણ તેમણે જમાડશે, બીમાર હશે તો પણ સંતાન માટે ભાન ભૂલીને તેમની જરૂરિયાત પૂરી કરશે.અને એટ્લે જ કોઈએ કીધું છે ‘ માં એટ્લે માં બાકી બધા વગડા ના વા’. ભૂખ લાગે તે પેહલા જ થાળી પીરસે-માગ્યાં વગર પીરસે તે માં. આમ, તે પોતાના સંતાન માટે ઉતમ જ સાબિત થાય.

કેહવાય છે ને કે મૂડી કરતાં વ્યાજ વધારે વહાલું હોય, સંતાનના લગ્નબાદ જયારે દાદી બને છે ત્યારે શાયદ આંખ-કાન ઓછા કામ કરતાં હશે તો પણ પૌત્ર-પૌત્રીની સતત કાળજી રાખે છે, તેમની ઢાલ બની ને રહે છે.

આમ, નારી દરેક અવસ્થામાં સ્વને ભૂલી પોતાના કુટુંબ માટે જ સતત કેન્દ્રિત હોય છે. ક્યારે તે મોટી થઈ જાય છે ખબર જ નથી પડતી કારણ તે દરેક અવસ્થામાં પોતાની જાતને પરિસ્થિતી અનુરૂપ આકાર આપી આવિષ્કાર કરે છે, જેમ મગ-ચોખા ભળી જાયને તંદુરસ્ત ખિચડી બને તેમ તે દરેક સંજોગોમાં મગ-ચોખાની જેમ ભળી અને સુંદર પરિસ્થિતીનું સર્જે છે. અને એટ્લે જ કેહવાય છે ને ‘નારી તું ના હારી’. 

વિચારબિંદુ-૮

દીકરીનું ઘર કયું? તેની ચર્ચા ઘણા સ્મયથી થતી આવી છે પણ હજુ કોઈ જવાબ મળ્યો નથી.દીકરી નાની હોય ત્યારે સગા-સબંધી સૌ કેહતા હોય સાસરે જઈશ એટ્લે ખબર પડશે અને દીકરી ત્યારે સાસરું એટલે શું એ ખ્યાલ જ ન હતો પણ બીજાનું ઘર એવું તે સમજે. પરંતુ જ્યારે તેની સગાઈ થાય ત્યારે સૌ કોઈ કેહવા લાગે તારે ઘરે બધા શું કરે છે? તારા ઘરમાં શું રીત-રિવાજ વગેરે... વગેરે... સામાન્ય રીતે આપણે ત્યાં સાસરું એ જ દીકરીનું ઘર તેવું કેહવાય છે. દીકરીના સગાઈ લગ્ન થાય ત્યારથી તે પણ મારા ઘરે આ રીત રિવાજ, મારા ઘરે આવજો, વગેરે... મતલબ તે પણ પોતાના સાસરને પોતાનું ઘર કેહવા લાગે છે.(નાનપણમાં જે બીજાનું ઘર સમજતા તે પોતાનું છે અને પોતાનું ઘર સમજતા તે પરાયું બની ગયું!!!!!!).પોતાના માવતરે કઈ સારા-ખરાબ પ્રસંગ હોય ત્યારે પણ તેના માં-બાપ કહે બેટા પેહલા તારું ઘર, ત્યાં કઈ તકલીફ ન પડે તે ધ્યાન રાખજે અને દીકરી પણ તે જ બાબત હમેશા ધ્યાન રાખે છે. પોતાના ઘરે પતિ, સાસુ-સસરા, નણદ, દેર-દેરાણી વગેરેની કાળજી રાખે છે, તેમની નાનામાં નાની જરૂરિયાત, આદતનો તેમનો ખ્યાલ હોય છે. સાસુ-સસરા પણ વહુને એમ જ સલાહ આપતા હોય કે આપના ઘરમાં આ જ નિયમ છે, આ જ શોભે, આવું જ સારું લાગે વગેરે...વગેરે....પરંતુ દીકરી/સ્ત્રીને ખ્યાલ નથી આવતો કે મારું ઘર ક્યારે મારું અને ક્યારે પરાયું ,,,,,,

(એક સત્ય હકીકત......) 

વિચારબિંદુ-૭

બેટા રસ્તા ઉપર ચાલતા ચાલતા ન ખવાય,બેટા જમવા બેસીએ ત્યારે ચપલ ઉતારીને બેસાય,નિરાતે બેસીને ખવાય,ટી.વી. જોતાં જોતાં ન જમાય,વગેરે વગેરે... આપણે સૌ નાના હતા ત્યારે આપણાં વડિલ આપણને આ બધુ શિખડાવતા અને તેનું પાલન પણ કરતા. પરંતુ સમય જતાં આ બધુ જાણે અજાણે અવગણના થાય છે,અગાઉના જમાનમાં પ્રાસંગિક જમણવાર ઘર આંગણે અથવા ભાડૂતી જગ્યામાં કરવામાં આવતું ત્યારે આવનાર સૌ મેહમાનને આસન કે ટેબલ ઉપર બેસાડી યજમાન તેમજ અન્ય સગા/સબંધી દ્વારા ભોજન સમયે ભોજન પીરસવામાં આવતું, આગ્રહ કરવામાં આવતો,કોઈએ શું નથી લીધું તેની ખાસ તકેદારી રાખવામા આવતી. જમણવારમાં 5/6 વાનગી હોય પણ તે પ્રેમથી બનાવવામાં આવતી અને જમાડવામાં આવતી. મેહમાનને ભગવાન સ્વરૂપ ગણવામાં આવતા પરંતુ આધુનિક યુગમાં ઘણા પરિવર્તન આવેલા છે.

ઘરે સત્યનારાયણ દેવની પુજા હોય કે  ભાગવત કથા જમણવાર તો થાય જ પણ બુફે ડિનર, અને ભોજનમાં ચાપડી ઊંધિયું/પાઉં ભાજી વગેરે...માતાજીનાં લોટા હોય તો પણ જમણ બુફે...!!! તેમાં આવનાર સૌ ગૌણીઓ ચપલ પેહરીને પ્રસાદ લે છે!!! આપણાં સંસ્કાર યાદ આવે છે, માં કેહતી બેટા ચપલ પેહરીને ન જમાય અને આ તો પ્રસાદ છે કઈ રીતે લેવો? બુફે લંચ, વાતો કરતાં કરતાં સૌ જમે... માં કેહતી બેટા જમતી વખતે બહુ વાતો ન કરાય, શાંતિથી જમી લેવાય, અહી તો વાતો કરતા કરતા પ્રસાદ લેવાતો હોય.. કોઈ ફેમિલી પાર્ટી/ગેટ ટુ ગેધર હોય તેમ અમુક લોકો પ્રસાદ લઈ ને જતાં રહે,દર્શન કરવાનું પણ યાદ ન આવે. નાના બાળકો હોય તેમને અને વડીલને બુફે જમણમાં ખૂબ તકલીફ પડે છે. ગિરનારની પરિક્રમામાં આવનાર સાધુ બાવા વર્ષોથી બુફે ડિનર/લ્ંચ કરતાં આવ્યા છે અને આજે આપણે પણ!!!!!! માં ઘણું શિખડાવતી અને ઘણું યાદ છે પણ અમલમાં ભાગ્યે જ આવે છે, બાળપણમાં જો નિયમનું ઉલંઘન કરીએ તો માં-બાપનો માર/ઠપકો મળતો અને આજે માં-બાપના આદર્શોનું (ચપલ ઉતારીને/બેસીને/શાંતિથી બોલ્યા વગર) પાલન કરીએ તો સમાજ કહે આ તો વેદિયો છે/ચીકણો છે. ઘણા વિદ્યાર્થી પરીક્ષા સમયે ગોખણપટી કરતા, પરીક્ષામાં સારા માર્કસથી ઉતીર્ણ થતાં અને પરીક્ષા પૂરી એટ્લે બધુ ભૂલી જાય તેમ આપણે સૌનું એવું જ છે, સંસ્કાર/આદર્શ માત્ર ઘરના દરવાજા સુધી જ!!!

વિચારબિંદુ-૬

જ્યારે શાળામાં હતા ત્યારે scoring studentમાં મારૂ નામ આવતું, કોઇવાર 1st/2nd અને કોઈવાર 10th rank પણ આવેલ છે. School days માં parents બાળકને 1st આવવા માટે ખૂબ પ્રેસર કરે છે અને rank જો પાછળ આવે તો તેને દિનભર પઢાઈ કરવા માટે સતત રોકટોક કરે છે. અમારા માં-બાપ અમને ઓછા માર્કસ આવવા બદલ ઠપકો ન આપતા તેમજ અમે નીરસ થઈ જતાં તો અમને હીમત આપતા, આશ્વાસન આપતા અને એટ્લે જ અમે આગળ વધ્યા.જેમ શાળામાં બાળકને શરૂઆતના દિવસોમાં તકલીફ પડે તેમ લગ્નબાદ સૌ કોઈના ઘરમાં નાની મોટી તકલીફ આવે જ છે. પરંતુ સમય જતાં બધી સમસ્યાનું નિવારણ આવી જાય છે. સામાન્ય રીતે આપણે ત્યાં સાસુ-વહુમાં જગડા થતાં હોય છે તો કોઈ સમયે દંપતિમાં,આવા સમયે કોઈ ને કોઈ અલગ થવા માટે પ્રેરિત કરતાં હોય છે અને એટ્લે જ કોઈ સમયે પતિ-પત્નિ નાના નાના જગડામાં જુદા પડી જાય છે તો કોઈવાર ઘર કંકાસને કારણે દીકરો વહુ ઘરથી જુદા થઈ જાય છે. પરંતુ અમારા માતા-પિતાએ અમને કદી એ રસ્તો અપનાવવા કીધેલ નથી અને આજે પણ તેમની શિક્ષા જે શાળા દરમ્યાન આપતા તે યાદ આવે છે કે ‘ નીરસ નહીં થવાનું, આગળ વધવાનું, થોડી વધારે મેહનત કરવાની, ભૂલ છે ત્યાં સુધારવની’ અને એ જ શિક્ષા અમે જીવન સંસારમાં અપનાવેલ છે એટ્લે જ આજે સંયુક્ત કુટુંબમાં રહીએ છીએ. જેમ શાળામાં ઓછા માર્કસ આવે ભણવાનું ન છોડેલ-ફેઇલ શબ્દ ત્યારે પણ સ્વીકારેલ ન હતો તેમ આજે ગૃહસ્થીમાં પણ નાની મોટી સમસ્યા આવ્યે ફેઇલ શબ્દ સ્વીકારેલ નથી. ઘરના સભ્યોથી અલગ ન થતાં તેમાં જ સુલેહ કરી પાસ થવાનું અને એ જ અમારા માં-બાપના સંસ્કાર અને આશીર્વાદ.

ઘરે ઘરે નળ છે અને નળમાં ડોળું પાણી છે અને એટ્લે જ ઘરમાં ફિલ્ટર પ્લાન્ટ આવ્યા છે અને તે પાણી વાપરવમાં આવે છે, તેવી જ રીતે ઘરે ઘરે વાસણ ખખડવના અને જનરેશન ગેપને કારણે જગડા થવાના પરંતુ વ્યવહારમાં અને સબંધમાં ફિલ્ટર પ્લાન્ટની જેમ ફિલ્ટરિંગ કરવાનું.

(શાળાએ જતું બાળક શરૂઆતના દિવસોમાં રોવે છે, તેને શાળા એ જ્વું નથી ગમતું પરંતુ શિક્ષક તેને સાચવી લે છે, શિક્ષા આપે છે અને ત્યારબાદ  જેમ જેમ તે સમજુ થતાં જાય તેમ તેને શાળા એ જવાની આદત પડી જાય છે તેને રોવું નથી આવતું અને તેને ખ્યાલ આવે છે કે આગળ આવવા માટે ભણવું જરૂરી છે તેમ લગ્નબાદ શરૂઆતના વર્ષોમાં સ્ત્રીને શાયદ આકરું લાગે, રોવું આવે, ઘર યાદ આવે પરંતુ જો ઘરની વડીલ વ્યતક્તી તેને શરૂના દિવસોમાં સાચવી લે, તેની લાગણી સમજી લે તો સમય જતાં તે રાજી ખુશીથી પોતાના ઘર સંસારમાં ડૂબી જાય છે. શાળામાં 10 અને 12માં ધોરણમાં માં-બાપ તેના સંતાનને ભણતરમાં ખૂબ ધ્યાન આપે છે, સારા માર્કસ આવે તે માટે ચિંતિત રહે છે પરતું 10/12 સારા માર્કસ આવતા ચિંતા થોડી ઓછી થઈ જાય છે તેમ ઘરના વડીલ વહૂની ડીલવરી સમયે પૂરતું ધ્યાન આપે એટ્લે 10/12 ની પરીક્ષા પૂર્ણ સમાન છે. જેમ સંતાનની બાળ અવસ્થાથી પુક્ત અવસ્થા સુધી તેને દરેક સ્ટેજ માટે વિચારધાર આપનાવવામાં આવે છે તેવી જ વિચારધારા આવનાર વહુના દરેક સ્ટેજ પર  અવસ્થા સમજી જો અપનાવવામાં આવે તો જગડાનો અંત આવી જાય).

વિચારબિંદુ-૫

એક વડીલના શબ્દો “ અમે જ્યારે નાના હતા ત્યારે અમારી બા સગડી અને ચૂલા નો ઉપયોગ રસોઈ બનાવવા કરતી હતી, અને તેમાં બનાવેલ ખિચડીની મીઠાસ ખૂબ જ સરસ, અને યાદ આવતા મો માં પાણી આવી જાય અને સગડી પર ગરમ કરવા મુકેલ પાણી જે આજના આધુનિક સાધનો કરતાં પણ વધારે ગરમ થતું. અલબત તેમાં ઘણી વાર લગતી, કોલસા નાખવા પડતાં વગેરે વગેરે,, સમય બદલાતા ધીમે ધીમે પ્રાઇમસ આવ્યા, તેમાં રસોઈ કરવા કેરોસીનની જરૂર પડતી, કેરોસીન અન્ય કોઈ જગ્યાએ ઠોળાઇ નહીં તેની ખૂબ તકેદારી રાખવી પડતી, બાળકો તેને અડે નથી તેની કાળજી રાખવી પડતી. તેમાં પણ રસોઈ કરતાં કરતાં જો કેરોસીન ખાલી થઈ જાય તો બા મને કે બાપુજીને કેરોસીન લેવા મોકલે અને અમે લઇને આવી ત્યાર બાદ અધૂરી રસોઈ પૂરી થઈ. હવે એ સમય પસાર થઈ ગયો, સગડી, ચૂલા, પ્રાઇમસ ને સ્થાને ગેસ આવી ગયા. ગેસ આવતા રસોઈ કરવી જડપી બની, અને તેની સાથે જ કુકર વગેરે પણ બજારમાં મળવા લાગ્યા એટ્લે ઘણી આસાનીથી બા રસોઈ કરવા લાગી. 

બા તો હવે નથી રહી પરંતુ પત્ની અને વહુ હવે રસોઈ/વાનગી બનાવવા induction અને માઇક્રોવેવ વાપરતા થઈ ગયા. સમય જતાં વાર નથી લાગતી, એ વાતની ખુશી છે કે અમારો જન્મ અને મરણના સમયગાળામાં ઘણા સંશોધન થયા અને આવેલ પરિવર્તનને સ્વીકારેલ છે. સમય પ્રમાણે ચાલવું જ પડે અને જરૂરી પણ છે.

જેમ, આધુનિકતા આપણે જીવનમાં ઘણા ક્ષેત્રે સ્વીકારીએ છીએ તેમ સ્ત્રીને વિચારસરણી-રેહણીકરણીને પણ સ્વીકારવી જોઈએ. અગાઉના જ્માનામાં સ્ત્રી લાજ કાઢીને પણ ઘરના કામ કરતી, ધીમે ધીમે લાજ ને બદલે માત્ર સાડી માથે ઓઢીને કામ કરતી થઈ. તે યુગમા સ્ત્રી પર પુરુષનો ચહેરો પણ ન જોઈ શક્તિ પણ હવે ઘણાં ફેરફાર આવ્યા છે, કોઈ ઘરમાં હવે સ્ત્રી સાડી પહરે છે તો કોઈ પંજાબી કમીજ તો કોઈ કુર્તી અને પેન્ટ. તે જમાનામા સ્ત્રી માથે ઓઢીને પણ સરળતાથી કામ કરતી અને બાળકોને સાચવતી પણ હવે ઓઢણી પણ ઓઢવી નથી પડતી તો પણ ઘર અને બાળકો ને સાચવી નથી શક્તી પણ તેના માટે આજની પેઢી નહીં પરંતુ સમય જ જવાબદાર છે. મા-બાપ પેહલાના યુગમાં પુત્રીને ચણિયો બ્લાઉસ પહેરાવતા અને હવે પેન્ટ/સ્કર્ટ વગેરે તો આજની પેઢીને આરોપી ન ગણવા જોઈ. ઉપરાંત નવા નવા સંશોધન કરનાર પણ નવી પેઢી જ છે તો સ્ત્રીના પહરવેશ ને પણ સ્વીકારી લેવો જોઈએ અલબત સ્ત્રીનો પેહ્રરવેશ ઘર અને સમાજને શરમજનક ન હોવું જોઈએ॰

અગાઉના સમયમાં પુરુષને ખિચડી/પૂરી શાક પ્રિય હતા અને સાડી પેહરતી, ઘરને સાચવતી સ્ત્રી પસંદ હતી, આધુનિક યુગમાં પુરુષને pitza/બર્ગર ભાવે છે અને વેસ્ટરન કપડાં પેહરતી, કેરિયર આધારિત સ્ત્રી પસંદ છે. પણ સમય પ્રમાણે પરિવર્તન સ્વીકાર્ય હોવું જોઈએ. સંસ્કાર અને ધન વેડફાઇ નહીં તે સર્વે સમય પરિવર્તન સ્વીકાર્ય હોવા જોઈએ.

BOSS IS ALWAYS RIGHT..

દીકરી: પાપા આજે ટીચરે 5 ટાઈમ homework આપેલ છે, કાલે પણ આવું જ કર્યું હતું.શા માટે આટલી બધી વાર? પાપ ટીચર કહે છે બેટા મને તારી પાસેથી ખૂબ જ વધારે expectation છે તું મેહનત કરીશ તો ચોક્કસ 1st આવીશ અને તને ગિફ્ટ પણ મળશે. અને પાપા weekly test હોય ત્યારે અમને ખૂબ જ પ્રેસર કરે છે અને 1 answer પણ ખોટો પડે તો બહુ જ ગુસે થાય છે.

શું દરેક વખતે 100% આવે તે જરૂરી છે? હમેશા 100% result કેવી રીતે આવે? એટલું ઓછું હોય તેમ project  પણ કરવાના એ પણ આપણે જ શોધવાના, શોધવામાં કોઈ હેલ્પ ન કરે પરંતુ શોધ્યા બાદ કઈ તો માર્ગદર્શન જરૂર આપે. પાપા daily આટ્લુ હોમવોર્ક શા માટે આપે છે? મને તમારી સાથે વાતો કરવાનો કે રમવાનો કે બીજી કોઈ activity કરવાનો સમય જ નથી મળતો. કોઈ વાર રજાના દિવસે બાહર જઈએ કે રમવા જેઈ તો પણ થોડીવારમાં ભણવા બેસવું પડે કારણ weekly test તેમજ project પૂરા કરવાના ટાર્ગેટ હોય અને હું તો હવે વસ્તુ સમજવાને બદલે ગોખી જ નાખું છું અને projectમાં તો કોપી-પેસ્ટ....થોડો સમય મળે તો maths/statistics માં પ્રેક્ટિસ પણ થાય પણ અહી તો બસ આવે તે ઉધાર અને જાય તે જમા તે જ ગોખ્યું છે. શું આ જ ભણતર છે?

પાપા: બેટા ભણવું તો પડે જ ને?અન્ય શાળામાં પણ આ જ રીતે ભણાવે છે તું એક તો નથી ને જેને આ તકલીફ પડી હોય? અને ભણવું તો પડશે જ ને??? આપણે ભલે 100% ન આવે પણ સારો સ્કોર તો મેળવવો જ પડશે  ને આગળ જતાં સારી સ્ટ્રીમ પસંદ કરવા તું સારા માર્કસ મેળવીશ તો જ એડમિસીન મળશે. પરંતુ તે મનોમન પોતાના વિચારોમાં બોલતા કે મારી પરિસ્થિતિ પણ એવી જે છે.

બોસ daily target આપે છે, રોજના 5 customer ને મળવાનું, ધંધો લાવવાનો, અને monthly 3/4 લૉગિન ડે તો હોય જ!!! જે દરમ્યાન વધારેમાં વધારે બીજનેસ આપવાનો. 5 આપે તો 10 ની માંગ અને 10 નાખી તો 12ની માંગ. અને બોસ હમેશા એમ જ કહે છે કે ‘ YOU CAN DO It…. Just need to push it’.  અરે!!!! આપણે એક જ આ સેકટરમાં  નથી, આપના જેવા અન્ય ઘણા salesmen છે  તે પણ marketing કરે જ છે ને??? અને Business પણ  લાવે છે. વાસ્તવમાં ગ્રાહકને કયા જરૂરિયાત હોય છે? બસ સબંધમાં થોડી ઘણી મદદ મળી જાય એટ્લે તકલીફ ન પડે. એડમીનમાં હોય કે સેલ્સમાં cross selling તો ખરું જ અને ન જ થાય તો  Kick Out. શું દરેક login day 100% output થઈ શકે?

ક્યારેક 80/85% તો હોય ને? અને અંતે કંટાળીને સગા-સબંધીને કહું કે અમારી કંપનીમાં આ product અન્ય કરતાં બેસ્ટ છે તો તે રાજી અને બોસ પણ રાજી. અને આમ, BOSS IS ALWAYS RIGHT.  Quality Business ને ધ્યાન જ ન આપી શકાય. પણ શું કરવું? પેટનો ખાડો પૂરવા કરવું જ પડે છે. ઘર ચલાવવા 100% નહીં પરંતુ આગળ આવવા (promotion/experience) માટે આ બધુ કરવું જ પડે છે. રાતના 10 વાગે પણ બોસનો ફોન રિસીવ કરવો જ પડે છે, પ્રસગ હોય કે બીમારી mobile must be pick up..રાતના 10/11 વાગ્યે પણ બીજા દિવસોના ટાર્ગેટ આપવામાં આવે છે. ભારત દેશ આઝાદ  છે પણ  વાઈટ  કોલર  workers ગુલામ બની ગયા છે, બોસ ઓફિસમાં અન્ય સ્ટાફની હાજરીમાં મનફાવે તે શબ્દો બોલે તો પણ તેની વિરુદ્ધ કઈ ન કેહવાય 

અન્યથા kick out & termination. કેહવાય છે ને કાગડા બધા કાળાં જ હોય છે ત્યારે ગુલામી કરવી જ પડે. ઘણાં વેપારી કેહતા હોય છે કે વાઈટ  કોલર જોબ સારી, પરંતુ તે લોકોને માનસિક તણાવ, થાક અનુભવાય તેવી જોબ હોય છે, વાજબી-ગેરવાજબી સૌ ને ખ્યાલ છે પણ ફૅમિલી માટે કરવું જ પડે. માર્કેટિંગ જોબ હોય કે એડમીન/ઓફિસવર્ક 100% પર્ફોમન્સની આશા હોય છે.બાળક અને પિતાની હાલત સરખી છે, બનેને પોતાના ટાર્ગેટ એચિવમેંટના ટાર્ગેટ છે અને આ પ્રેશરમાં કોઈ વ્યક્તિ suicide પણ કરી લે છે.

રેડીમેડ dress/suitનો વેપારી રોજ સારો વેપાર થાય અને વકરો મળે તેવી આશા રાખતો હોય છે પણ રોજ તેને દિવાળી જેવા તેહવારના દિવસોમાં જે વકરો થાય તેવી આશા ન રાખી શકે કારણ રોજ માણસો ખરીદી કરવા ન આવે, સમય પ્રમાણે જરૂરિયાત ઊભી થાય, તેવી જ રીતે હલવાઇ દશેરા/જ્ન્માસ્ટમી/દિવાળીના  દિવસે જે મીઠાઇના વકરાની અપેક્ષા કરતો હોય તેટલી અન્ય દિવસોમાં ન રાખી શકે કારણ રોજ કોઈ અનેક મીઠાઇ નથી આરોગવાના. આ જ વાત શાળામાં શિક્ષક અને અન્ય ક્ષેત્રમાં ઉપરિઆધિકારી સમજી જાય ત્યારે સારું પરિણામ આવે (quality education/quality business).

માત્ર પ્રાઇવેટ માં જ આ પ્રશ્નો નથી, સરકાર કંપનીમાં પણ ઉપરી અધિકારી પોતાની ઉતરાધિકારી ને ધાક ધમકી આપે છે, તેને પણ ટ્રાન્સફર આપી દે તેવા પણ કિસ્સા બનેલ છે. આમ,telecommunication, insurance, finance, banking or any other સરકારી નોકરી હોય કે ખાનગી BOSS IS ALWASY RIGHT.

પિતા અને દીકરીને જેમ દીકરીની માં પણ વિચારે છે કે અમોને પણ વડીલ, પતિ અને સંતાન દ્વારા ટાર્ગેટ  જાણે અજાણે આપવામાં આવે છે જેમ કે, દીકરી/દીકરાનો શાળામાં પ્રોજેકટ આપવાનો હોય તો તેમાં મદદ કરવી, તેમણે સમયસર શાળા/અન્ય ક્લાસીસમાં મોકલવા, નાસ્તા/ડ્રેસ તૈયાર રાખવા, પતિને પણ સવારના ઉઠાડવાથી લઈ ને આવવાના અને જવાના તેમની દરેક જરૂરિયાતનું ધ્યાન રાખવું, કોઈ વસ્તુ ભૂલાય નહીં તેની તકેદારી રાખવી, એટલું જ નહીં ઘરમાં વડીલના દરેક સમય સાચવવાના અને તેમાં પણ કોઈ પ્રસગ હોય ત્યારે ઘરકામ ને સાથે વ્યવહાર પણ અને જો કોઈ ચૂક આવે તો સાસુનો ગુસ્સો, તેમના ઓર્ડરનું પાલન તો કરવું જ રહ્યું કારણ BOSS IS ALWAYS RIGHT,બધાની દૈનિક દિનચર્યા સાચવવામાં સ્વ માટે તો કઈ અલગ કરવાનો ભાગ્યે જ સમય મળે કારણ પતિ/સંતાન/વડીલ દરેકની પરિસ્થિતીને અનુકૂળ પોતાને જ થવું પડે તો પણ કેહવાય માત્ર હાઉસવાઈફ. કાલ સુધી માં હોય તે સ્ત્રી સાસુમાં બનતા જાણે અજાણે વહુ સાથે પુત્રની અદેખાઈ થઈ જાય કે અન્ય કઈ..અને તે પોતાની પદવી પ્રમાણે મળેલ પદને ન્યાય આપવા મથે છે અને બોસ બની જાય છે એટલે  જે કહે તે કરવું જ રહયુ અને ન કરે તો અનેક પ્રશ્નો. એટ્લે જ BOSS IS ALWAYS RIGHT..

આમ, બાળક, સ્ત્રી, પુરુષ દરેકને બોસ છે અને BOSS IS ALWAYS RIGHT